Incel Island 16+

2021

Het Kwartier/Mariën & von Winckelmann ism De Studio en Compagnie De Kolifokkers

Toelichting van de maker

Ik weet me in het dagelijkse leven in het mannen-onder-elkaar-sfeertje geen plek te geven. In die zin is Incel Island een soort tegenreactie van mezelf, om mechanieken te proberen blootleggen — Freek, auteur

Dat we het stuk neerzetten met een ploeg van vrouwelijke actrices draagt alleen al daarin een voelbaar verbond, gedeelde kracht en een gezamenlijke zorg voor een betere toekomst in zich. — Eleonore, actrice

Ik ben zelf een spreidstand. Ik ben een ‘niet geheel witte man’. Ik ben cultureel westers. Genetisch divers. Hoe ik gepercipieerd wordt, hangt meer van het standpunt van de kijker af dan van mezelf. Ik voel de verantwoordelijkheid om de ervaring van uitsluiting, miskenning van bepaalde mensen etc. en de structuren en dynamieken die deze veroorzaken centraal op scène te zetten. — Carl, regisseur

De discussies rond gender, kolonisatie of feminisme hebben invloed op mij. Ik besef plots een witte man te zijn, terwijl ik me voordien niet van die stempel bewust was. Ook de weerbarstigheid van sommige mannen (zoals de incels) is een reactie op de ongemakkelijkheid plots zelf in een hokje te zitten. De incels zijn een tegenreactie op een bewustzijnsproces van een samenleving, de kramp van de groeipijn. Koppel hieraan de oprechte frustratie van het nooit gekozen worden, en het wordt gevaarlijk. — Freek, auteur

We zijn nu twee jaar na de metoo-beweging. Ik herinner me dat als een moment waarop alle vrouwen collectief een verlichtende zucht konden slaken. Omdat er eindelijk iets zou veranderen. Jammer genoeg kom ik tot de constatatie dat er in se te weinig veranderd is. Ik moet nog steeds uitleggen waarom sommige opmerkingen of acties me boos of verdrietig maken. Ik hoor nog steeds verhalen in mijn omgeving van verdoken machtsmisbruik, seksisme, seksuele intimidatie en zelfs geweld. Soms vrees ik dat het grootste wapenfeit van de metoo-beweging is dat we nu al schaterlachend "hashtag metoo!" kunnen schreeuwen om seksistische opmerkingen als mop te kunnen verpakken. — Indra, actrice

Het lonken van de vrouwen, het aan-en afstoten, hun hunkeren en het demoniseren, het collectieve van het hele gebeuren, het anti-feministische feministisch maken en omgekeerd, de samenwerking om een onderwerp aan te snijden waar de media zijn berichtgeving uit haalt, zijn sensatie uit slurpt; een interessant spanningsveld van vrouwen die mannen spelen in een kleedje van misbruik, miscommunicatie en logge ambtenarij? Lekker lekker. — Femke, actrice

Soms ontsnapt er mij tijdens het lezen van de tekst een bulderlach. En meteen na die bulderlach is daar die sucker punch in mijn maag. Omdat de personages, hoe karikaturaal ze met momenten ook lijken, helemaal geen karikaturen zijn. We herkennen ze allemaal. — Indra, actrice

Incel Island

BURG Een hand op een kont is dat een misdaad?
JUST Dat is een misdrijf
BURG Maar is dat een misdaad?
SPIN Nu zijn we over woorden bezig
ECO Wie zijn hand op wie haar kont?
BURG Dat is allemaal meegerekend in de cijfers

Een vrouw wordt vermoord. Een man wordt beschuldigd. Maar daar stopt het niet. Het regent klachten. Rond een tafel zitten zes mannen. Zij moeten maatregelen nemen.
Met de beste bedoelingen nemen ze een beslissing die totaal uit de hand loopt.

Regisseur Carl von Winckelmann en schrijver Freek Mariën van Het Kwartier slaan de handen in elkaar met de straffe actrices van Compagnie De Kolifokkers voor Incel Island: een stuk over een eiland vol vrouwen, en een kamer vol mannen. Zes vrouwen spelen zes mannen in deze voorstelling in het brandpunt van onze tijd: machtsmisbruik, bureaucratie, sociaal onrecht en scheefgetrokken man-vrouwverhoudingen komen samen in een dystopisch verhaal, geïnspireerd op waargebeurde feiten. Gekruid met humor en een flinke dosis girl power.

Credits

Regie: Carl von Winckelmann
Tekst: Freek Mariën
Spel: Compagnie De Kolifokkers (Louise Bergez, Anna Carlier, Indra De Bruyn, Femke Platteau, Eleonore Van Godtsenhoven en n.t.b.)
Kostuum en decor: Lotte Boonstra
Dramaturgie: Ruth Mariën
Productie: Het Kwartier & De Studio
Coproductie: Perpodium, Cie Cecilia & NTGent, CC Brugge, De Warande, 30CC
Met de steun van Taxshelter van de Belgische Federale Overheid, Literatuur Vlaanderen, de stad Leuven

speeldata
Wordt verwacht